»Martinović svira nemerljivom superiornošću….Nema nijednog mišića koji ne zadrhti, nijednog pogleda koji skreće sa klavira, već samo pažnja, koju niko i ništa ne može da omete…Svira u polusenci koja odgovara njegovoj introspekciji…njegov zvuk nas je neobično podsetio na zvuk  Dinu Lipattija…«

»Gigantski snažno, a istovremeno  izuzetno prefinjeno muziciranje...u tako sviranom Bachu doista bi se moglo uživati satima«...